A walk in the park

(The past is a hazy black and white)

Mechanical animals
Ο Απρίλιος του 1917 θα μπορούσε να λογίζεται ως η τυπική χρονολογία έναρξης της αμερικανικής ηγεμονίας – στις 2 του μηνός ο πρόεδρος Windrow Wilson δήλωσε με διάγγελμά του ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκατέλειπαν την ουδετερότητά τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα έσπευδαν στο πλευρό των δυτικών δημοκρατιών. Η μουτσούνα και η κατεβασμένη προβοσκίδα ανήκουν σε προκατακλυσμιαίο βρετανικό άρμα μάχης που γυμνάζει τις ερπύστριές του με αργό βάδην στη Νέα Υόρκη. Στα μετόπισθεν, ταρατατζούμ, πανηγύρια και το κτίριο Flatiron.

Franco and Co.
Στις 26 Απριλίου 1937 τα γερμανικά βομβαρδιστικά της Λεγεώνας Κόνδωρ έκαναν μια διάσημη βόλτα πάνω από την Guernica για να θαυμάσουν τη θέα και να διασφαλίσουν στον στασιαστή στρατηγό Franco τον έλεγχο των βιομηχανικών πόλεων της χώρας των Βάσκων. Παρέα με τον συνταγματάρχη Yague (στραβά το πηλήκιο) πανηγυρίζουν εδώ κάποιο άλλο ευδόκιμο γεγονός ενός πολέμου που κράτησε τρία χρόνια κυρίως επειδή ο Franco σκόπευε να εκμηδενίσει πλήρως το ηθικό και την προσωπικότητα των ηττημένων. Γάντια, ταινίες και μπότες είναι το hip συνολάκι των δεκαετιών ’30-’40. O Γιώργος Παπανδρέου πίσω από τον δικτάτορα είναι ο Serrano Suner, γνωστός και ως cunadissimo («μπατζανακικότατος»; Τη βοήθεια των Sraosha - Χοιροβοσκού, παρακαλώ), εξαιτίας της θέσης που του εξασφάλιζε στο καθεστώς το γεγονός της συγγένειάς του με τον generalissimo.

Το χαμόγελο της επιτυχίας
Χωρίς το χαρακτηριστικό ιατρικό προϊόν για το οποίο έγιναν ευρύτερα γνωστοί, αλλά με ένδυμα περιπάτου και βήμα χήνας, τρεις συνταγματάρχες take a morning stroll. Το υπουργικό φράκο, τελευταίο κατάλοιπο μιας εποχής της αστικής τάξης που είχε ήδη εκπνεύσει μισό αιώνα πριν, δίνει μια αρκούντως βρυκολακική αίσθηση, αλλά καθώς είναι μέρα μεσημέρι το ενδεχόμενο μάλλον θα πρέπει να αποκλειστεί.

Little Green Men

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, δεν είναι σκανδαλιστικό πόνημα του μακαρίτη Henry Miller, είναι το Hellenic Nexus ("σε συνεργασία με το Διεθνές Nexus" - φωτιά στα μπατζάκια μας, δηλαδή). Το κατά κοινή δική του ομολογία "κορυφαίο έντυπο αντιπληροφόρησης" συναγωνίζεται επάξια σε ποιότητα τίτλων την Espresso (" Ο 'Άρχοντας των Δαχτυλιδιών' με οδήγησε στο Σατανά" - αυτοπροσώπως;) και το συγχωρεμένο Όνομα ("Ανήλικοι στα όργια των καλόγερων" - πώς το τρίβουν το πιπέρι, όρα παραπάνω). Μόνο αυτόν το μήνα έχει πράμα που σαλεύει: "Η Κόκκινη Συμφωνία: Το 'θαμμένο' ντοκουμέντο / απόδειξη για την Υπερκυβέρνηση και ο μοιραίος σύνδεσμος με 'εκείνους' ", "Σχέδιο Αποκάλυψη: Η μυστική ατζέντα παραπληροφόρησης για τον εξωγήινο παράγοντα", "Κώδικες προπαγάνδας σε νομίσματα και γραμματόσημα". Αλλά βασικά λέω να το πάρω για την αφίσα "UFO Νατοϊκής κατασκευής. Αυθεντικές φωτογραφίες. Λεπτομερή Σχέδια" - έχει εξωκείλει ένα του Συμφώνου της Βαρσοβίας στον κήπο και θέλω να τα συγκρίνω...

Flagship

Εν είδει υποσημειώσεως

Είναι ακόμη χειρότερα από όσο λες, εθνικέ συναθλητή της πίστης Sraosha. Οι εβραιομασόνοι της κρυφομαρξιστικής δεξιάς («και κομμουνιστές θα γίνουμε για το λαό», δήλωνε το 2005 ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, γνωστός και με το ψευδώνυμο “Panos Rojo” [«κόκκινος Πάνος»]) επεδίωκαν να μας εξισώσουν με την Ουρουγουάη!!! Περί του λόγου το αληθές, όρα παραπλεύρως… Το καταχθόνιο και υποβολιμαίο σχέδιό τους αποκαλύπτεται και από το γεγονός ότι ο πρώην δήμαρχος πασών των Αθηνών ανήγειρε το 2000 σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας (απέναντι από τα ιερά Goody’s του Hilton) ανδριάντα του απελευθερωτή της, στρατηγού Χουάν Αρτιγκάς!!!!!

Flatfoot...

Ομολογώ ότι μετά από 250 σελίδες ο Thomas Friedman δεν με έχει πείσει ακόμα για την απόλυτη αγαθότητα της παγκοσμιοποίησης και κατά πόσο The World is Flat indeed. Ενδεχομένως γιατί όλα του φαίνονται πολύ ειδυλλιακά, ενδεχομένως γιατί πέρα από τον «ευφυή, μετριοπαθή και δημοκρατικό αναλυτή» που θέλει ο Αναστάσης Βιστωνίτης στο Βήμα θυμάμαι και την άλλη του persona, εκείνη που ενέδωσε στο Project Bush για τα όπλα μαζικής καταστροφής, τον πόλεμο στο Ιράκ και την αυτολογοκρισία του αμερικανικού τύπου «εν καιρώ πολέμου», ενδεχομένως γιατί ο επίπεδος κόσμος του μοιάζει πολύ στρογγυλεμένος, ενδεχομένως γιατί μέχρι στιγμής δεν βλέπω να υπολογίζει καν το κόστος όλων των gadgets που αραδιάζει – πράγμα που μου λέει κάτι για το ύψος του μισθού του. Και δεν είμαι βέβαιος κατά πόσο το enrichissez-vous μπορεί να λειτουργήσει ως κατηγορική προσταγή για όλους, κυρίως γιατί δεν βλέπω λυχνάρια του Αλαντίν παραπεταμένα εδώ γύρω…

Five Years

(Εισερχόμενη κλήση από kukuzelis και xilaren)


1. Κατάλαβα οριστικά ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά σε νεαρή ηλικία, τις αποκριές που ντύθηκα Superman – αν και ακόμη έχω στο γραφείο μου ένα flyer με τον Clark Kent να βγάζει τα γυαλιά του και να ετοιμάζεται να πράξει τα δέοντα.

2. Στις 15 Δεκεμβρίου 2001 περπατώντας στη Southampton Row στο Bloomsbury πέρασα τα φανάρια όπου κάποια στιγμή το 1933 στάθηκε ο ούγγρος φυσικός Leo Szilard και, σε ένα μικρό βήμα, από το πεζοδρόμιο στο δρόμο, συνέλαβε την ιδέα μιας αλυσιδωτής αντίδρασης. Εγώ πάλι κάθησα στα Starbucks, ήπια έναν εσπρέσο κι έγραψα σε μια φίλη μια κάρτα από πίνακα του Vettriano.

3. Διάβασα για πρώτη φορά το Watchmen του Alan Moore το 1994 καθηλωμένος σε μια πολυθρόνα για ένα οκτάωρο, από τις 6 το απόγευμα ως τις 2 τα ξημερώματα – δεν θυμάμαι αν έφαγα, μάλλον όχι...

4. Έχω δει live τον William Gibson (all dressed in black, a bit aged) να διαβάζει αποσπάσματα από το All tomorrow’s parties – και δεν πήγα να μου το υπογράψει γιατί δεν μου λένε τίποτα τα signings…

5. Ήταν μόνο ένας ξερός όγκος από μάρμαρο, μνημείο για κάτι αρχαίους πεσόντες, που είχαν πέσει μάλιστα πολύ μακριά από την πόλη μας, αλλά αυτό καθόλου δεν μας εμπόδιζε να σκαρφαλώνουμε πάνω του όταν ήμασταν παιδιά. Τώρα είναι μονίμως σκαρφαλωμένοι επάνω του οι τρεις των Ιμίων ίνα πληρωθή το ρηθέν ότι τα συλλογικά πεπρωμένα κάνουν σκόνη τις προσωπικές μνήμες anytime και ότι είχε δίκιο ο Snoopy: “Stupid people, you are parking on my memories”.

(P.S. Να θυμηθώ να στείλω πρόσκληση στη helion και τον diafano...)

"War, children..."

Μετά από τριάντα χρόνια πολεμικού ρεπορτάζ ο Robert Fisk εξακολουθεί να βλέπει εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες που κανείς θα νόμιζε ότι χάνονται πρώτες όταν ο θάνατος καταντά κοινοτοπία. Το βλέμμα του παρατηρεί, πέρα από τις ευρείες πολιτικές πινελιές της Μέσης Ανατολής, ένα παράθυρο, το σχήμα μιας κουφίας, την αιφνίδια αλλαγή μιας έκφρασης, τα δάχτυλα του συνομιλητή του. Από ένα κείμενο 1286 σελίδων, του οποίου τα σημαντικότερα μέρη δεν αποβαίνουν εκείνα όπου περιγράφει την ιστορία εν τη γενέσει της αλλά όσα θυμίζουν ειδήσεις που ξεχάστηκαν (τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια με τα οποία χρηματοδότησε το Ιράκ η Σαουδική Αραβία στον πόλεμο με το Ιράν ή η απέλαση 360.000 Παλαιστινίων από το Κουβέιτ μετά την ανάκτησή του), αρκεί μια μικρή εμβληματική εικόνα. Στο χάος των πρώτων ημερών μετά την υποχώρηση από το εμιράτο χιλιάδες κάτοικοι του Κουβέιτ που είχαν απαχθεί από τον ιρακινό στρατό επιστρέφουν. Μεταξύ τους και ένας ταλαιπωρημένος αιγύπτιος δάσκαλος που ζει στο Κουβέιτ επί τριάντα χρόνια. Η κυβέρνηση του αρνείται την είσοδο αναίτια. Άπατρις και άστεγος, παραμένει στη συνοριακή γραμμή, στην έρημο μεταξύ Ιράκ και Κουβέιτ. Αναγκάζεται να στήσει ένα πρόχειρο κατάλυμμα με τα υπολείμματα του προστατευτικού κιγκλιδώματος του αυτοκινητοδρόμου για να προστατευτεί από τη βροχή. Και παρακαλεί καθημερινά τους περαστικούς να μεταφέρουν την ιστορία του στον αιγύπτιο πρέσβη του Κουβέιτ – τείνοντας προς το μέρος τους ένα κομμάτι χαρτί που είχε βρει κάπου στην άμμο.

[Placebo song]

Βαρύ να βάλουμε στην ίδια πρόταση τα ονόματα των Norman Mailer και Jay McInerney ως ανήκοντων στην ίδιο συγγραφικό ύψος, εκτός αν μιλάμε για τα κοκτέιλ και την αποδοχή τους από το smart set του Μεγάλου Μήλου. Ή για την παράλληλη άφιξη των paperbacks του The Castle in the Forest και του The Good Life. Ενώ ο πρώτος στην προχωρημένη ηλικία των 84 περιπίπτει στην ύβρη να μιλήσει για την παιδική ηλικία του Χίτλερ με φροϋδικά και εκδρομές στον διαβολισμό παράγοντας στην πορεία ένα ενδιαφέρον πορτρέτο του πατέρα του Αδόλφου και ως υποπροϊόν ένα μέτριο μυθιστόρημα, ο δεύτερος στην ώριμη ηλικία των 52 επιλέγει να μας αναδιηγηθεί την ίδια απλή ιστορία που μας είχε πει στο Brightness Falls του 1992. Τα συστατικά είναι λίγα, οι ήρωες γνωστοί, το twist είναι στο φόντο: το New York angst χάνεται κάπου στο περιθώριο της όρασης, όπου περνάει φευγαλέα η 9/11, όπως ακριβώς θα έπρεπε για να αναδειχθεί η παράξενη αίσθηση όλων όσοι ένιωσαν να περνά ξυστά μια καταστροφή – και να χτυπά κάπου δίπλα. Παραδόξως, το brief encounter του McInerney δεν αντέχει απλώς αλλά γοητεύει, ενδεχομένως επειδή αγαπάει τους χαρακτήρες του, ενδεχομένως επειδή οι μορφές αγάπης των χαρακτήρων του μοιάζουν κοντινές και οικείες, ενδεχομένως επειδή τις επενδύει με ένα bitter end συνεπές με τους ίδιους, την πρότερη εκδοχή τους και τις ενοχές της ηλικίας των early 40s.