A couple of lives down the line...

Επιστρέφοντας από τη δουλειά (τρυπάμε κάτι δυστυχείς με μεγάλες πηρούνες) διάβασα στο τρένο (της κολάσεως) το controversial άρθρο του Πανόπουλου στην Athens Voice όπου ξιφουλκεί ως Άγιος Γεώργιος που σκοτώνει τον blogoδράκοντα. Επειδή ως δαιμονικό πλάσμα, όπως αντιλαμβάνεστε, σκανδαλίζομαι με τα άγια, για την άμεση και (σπαρταριστή) υπεράσπιση του μέσου και του μηνύματος, σας παραπέμπω στον noo (http://nootropia.blogspot.com/). Στο προτρεπτικό Get a life του οσίου τίτλου, επιτρέψτε μου να αντιπαραθέσω Hari Seldon σε παράφραση: "ο αφορισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανίκανου".

Pinky and the brains...

Χρησιμοποιώντας ένα παλιό αλχημικό ξόρκι του 15ου αιώνα μεταμόρφωσα μερικά έντονα χρωματισμένα κομματάκια χαρτιού σε ένα από τα παλαιότερα items που είχαν μείνει στην "to-buy" λίστα μου περίπου όσο και ένα καλό blended ουίσκυ στο βαρέλι του, κι έτσι είμαι πλέον κάτοχος και των τριών μαγικών τόμων του Civilization and Capitalism, 15th-18th Century του Fernand Braudel. Πότε βέβαια θα τους διαβάσω είναι άλλο ζήτημα, πρέπει να πάρω ένα τηλέφωνο τον Lord Asriel στο Jordan College να μου πει πως δημιουργούν χρόνο από το μηδέν (αλλά έχει κλειστό το κινητό, είναι απασχολημένος με τις σκόνες του...) Πάντως, θα προηγηθεί απ΄ό,τι φαίνεται το Rule of Four, το οποίο ο Independent (αυτοί οι Liberal Democrats του βρετανικού τύπου, μονίμως wannabe) χαρακτήρισε ως "The Da Vinci Code for people with brains". Βρέχει μυαλά στη στράτα μου, or what? Eκτός πάλι, αν ισχύει αυτό που υποστηρίζει η San Francisco Chronicle, ότι πρόκειται δηλαδή για "one part The Da Vinci Code, one part The Name of the Rose", οπότε προσθέτω κι ένα maraschino cherry κι έχω ένα συγκλονιστικό cocktail...

"Arrakis... Dune... Desert Planet..."

Το prequel, αντίθετα με όσα φαίνεται να πιστεύουν πολλοί, είναι ένα δύσκολο είδος καθώς αναλαμβάνει να ξεδιαλύνει πράγματα που ήδη έχουν ειπωθεί και μάλιστα να το κάνει με λιγότερη ελευθερία από εκείνη ενός sequel (που διατηρεί εκ φύσεως τη δυνατότητα μιας έκπληξης) μια και εδώ η εξέλιξη γεγονότων και χαρακτήρων είναι ήδη γνωστή στον αναγνώστη. Ένα μόνο μικρό ενδεικτικό παράδειγμα. Συχνά, η ελλειπτικότητα της λεπτομέρειας είναι εκείνη που προσδίδει βάθος και σημασία, διάσταση, δηλαδή, σε ένα χαρακτήρα, σωστά; Σωστά. Η παγίδα του prequel, στην οποία πέφτουν πολλοί και μη εξαιρετέοι, είναι η υπερβολική ανάλυση του ήδη γνωστού, της λεπτομέρειας που στο πρωτότυπο προσέθετε υπόνοια, ενώ εδώ μεγεθύνεται και έρχεται σε πρώτο πλάνο. Διαβάζοντας, για παράδειγμα, το Dune του Frank Herbert, θα συναντήσει κάποιος τη σκοτεινή αλλά civilised φιγούρα του Hasimir Fenring, εξ απορρήτων, αφήνεται να εννοηθεί, του αυτοκράτορα, προσωπικού εκτελεστή και διεκπεραιωτή βρώμικων αποστολών. Εκεί που ο ιδιότυπος τρόπος ομιλίας του κόμη Fenring στο Dune υποδηλώνει το πόσο επικίνδυνος είναι, στο House Atreides, η ανάγνωση του οποίου προϋποθέτει τη γνώση των προηγούμενων και όπου ο χαρακτήρας είναι έτοιμος, άρα δεν είναι απαραίτητο να σκιαγραφηθεί, η αστοχία των (pretenders, I’m afraid) Brian Herbert και Kevin J. Anderson είναι ότι την καθιστούν έναν απλό μανιερισμό. Ως αποτέλεσμα, αυτό που στο πρωτότυπο ήταν μία από τις λίγες άμεσες ενδείξεις του χαρακτήρα ενός προσώπου, στο prequel γίνεται το trademark ενός χαρτονιού που μιλάει...

*George Lucas, βγες απ’ την τρύπα σου, η καμπάνα χτυπάει και για σένα...

Euro(sceptic) Vision

[Ή προσωπικά και αποσπασματικά με αφορμή το Ευρωσύνταγμα]

Εκείνο που δεν με πείθει στον ευρωσκεπτικισμό δεν είναι τόσο η απουσία εναλλακτικής πρότασης – εκτός αν θεωρήσουμε τον εκ νέου κατακερματισμό σε αυτόνομες οντότητες που συνεπάγονται οι θέσεις τους ως βιώσιμη λύση. Είναι το ότι εκφράζεται κατά κύριο λόγο από πρόσωπα και ομάδες που θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, που υποδαυλίζουν την εύλογη κοινωνική δυσαρέσκεια των οικονομικά ασθενέστερων προς δικό τους όφελος. Αυτό που στο κοινωνικό επίπεδο είναι ως ένα βαθμό αναμενόμενο και σαφώς δικαιολογημένο σε περίοδο ύφεσης και αβεβαιότητας, στο πολιτικό επίπεδο εκπίπτει σε δημαγωγία. Ο ευρωσκεπτικισμός δεν ξεκίνησε και δεν εξαπλώνεται τόσο ως αντίδραση των μη ευνοημένων της ενοποίησης, όσο ως μια συμμαχία κάποιων που ήδη απολαμβάνουν τα αγαθά της. Σε επίπεδο προσώπων, στη Γαλλία, ο Henri Emmanuelli σίγουρα δεν είναι αγρότης που θα πληγεί από την ελάττωση των ποσοστώσεων και ο Nicolas Sarkozy πολύ απέχει από το να είναι εργάτης μετάλλου. Στην Αγγλία ο Robert Kilroy-Silk (πρώην UKIP, νυν something else εξίσου airy) ασφαλώς και δεν πουλάει Big Issue στους δρόμους. Με λίγα λόγια, οι αντι-Ευρωπαϊστές (με την εξαίρεση των μικρών κομμάτων αριστεράς και δεξιάς, σταθερών για διάφορους λόγους στην απορριπτική τους συνέπεια) μου δίνουν την εντύπωση σύναξης καιροσκόπων που πολύ λιγότερο ενδιαφέρονται για την «Ευρώπη», υπέρ της οποίας κόπτονται με άλλη δήθεν μορφή, και πολύ περισσότερο για την άλωση ή τη διασφάλιση δικών τους τοπικών φέουδων και μηχανισμών εξουσίας.

Πέρα από αυτά η έλλειψη ψυχικού δεσμού πολλών με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι γεγονός αναμφισβήτητο και πέρα από τα οικονομικά προβλήματα, αιτιολογείται σαφώς από το ότι προοδευτικά, την τελευταία δεκαετία, ο μέσος πολίτης έχει όλο και λιγότερο λόγο σε αυτήν. Το δημοκρατικό έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσωπικά μου λέει ότι ο «αυτόματος πιλότος» που ονειρεύτηκαν οι πρωτεργάτες της οικονομικής ενοποίησης (οι μεγάλοι ευρωπαϊστές της προπερασμένης δεκαετίας δηλαδή) δεν λειτούργησε – και δεν ήταν δυνατόν, πιστεύω, να λειτουργήσει, γιατί ήταν μια κοντόφθαλμη και αυτάρεσκη πολιτική επιλογή. Ωστόσο, ένα παρόμοιο έλλειμμα δεν αντιμετωπίζεται με την αποστασιοποίηση ούτε την απόσυρση, και από αυτή την άποψη η μεγάλη συζήτηση στη Γαλλία γύρω από το Ευρωσύνταγμα είναι θετική, γιατί αν μη τι άλλο παύουν κάποια πράγματα να θεωρούνται δεδομένα και επιστρέφουν στα διεκδικήσιμα. Το θέμα είναι πώς και ποιος θα διαχειριστεί τα διλήμματα που προκύπτουν - και που δεν είναι καθόλου απλά. Και αν είμαστε διατεθειμένοι, μετά τα εύκολα μονολεκτικά «ναι» ή «όχι», να πούμε και μερικές κουβέντες παραπάνω για το τι ακριβώς θέλουμε και πώς τελικά θα το πετύχουμε.

Thank God for the Hubble

http://hubblesite.org/

Over the hills and far away...

Είναι κάποια πράγματα που σημαδεύουν τη ζωή μας με αδιόρατο αλλά ανεξίτηλο τρόπο. Σαν εκείνα τα δύο bittersweet μουσικά θέματα που άκουσα μια φορά δεκαετίες πριν, κάπου στην αχλύ του χρόνου, νωρίς ένα βράδυ πριν πάω για ύπνο, μπροστά σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση, και δεν τα ξαναβρήκα ποτέ πια γιατί δεν ήξερα τι ήταν, από που προέρχονταν, και πώς να τα ζητήσω. Λυπάσαι για την απώλεια τέτοιων πραγμάτων, στιγμών τελειότητας που σε κάνουν να στέκεσαι ακίνητος από φόβο μην τις χαλάσεις ή τις αλλάξεις στο ελάχιστο, αλλά όταν είσαι παιδί ο κόσμος είναι νέος, τις αρχειοθετείς κάπου και τις σκεπάζεις με άλλες για να γλυκάνεις την απουσία τους.

Μόλις άρχισε να παίζει η μουσική του Barry Lyndon σήμερα το απόγευμα, – εικοσιπέντε; εικοσιέξι χρόνια μετά;– ένα τέτοιο μεγάλο bittersweet κομμάτι στιγμών της παιδικής μου ηλικίας αποκολλήθηκε και έπεσε πάνω μου. And it felt mighty fine.

Screwball party

Για την ειδική κατηγορία όσων αποδοκιμάζουν συλλήβδην το Hollywood από τα γεννοφάσκια του με τη χάρη του νεολογισμού «αμερικανιά», συνιστώ μια δίαιτα με Frank Capra (1897-1991). Έβλεπα χθες αυτό το δεξιοτεχνικό πανηγύρι των τρελών που λέγεται Arsenic and Old Lace, μόλις μπήκε αισίως στα 61 του και ακόμα βγάζει το γέλιο της αρκούδας με τον πρόεδρο, τις γριές και τη διώρυγα του Παναμά στο υπόγειο...